Producties van Ratatouille

Een bruin café met vaste klanten ergens in het centrum van Oosterhout, gezellig en warm, waar elke week een microfoon te gast was. Van 1999 tot en met 2002 was er wekelijks een aflevering van het hoorspel “Café de Struysvogel” te beluisteren op de ORTS, de lokale radio-omroep van Oosterhout, in het programma “Tussen kerk en kroeg” tussen 11.45 en 12.00 uur. De teksten zijn geschreven door Michel Westerman.

Weinigen kennen het, maar in het centrum van Oosterhout drijft Galerie Foret zijn nering. Een galerie waar nog echte kunst wordt verkocht van echte kunstenaars die, zoals het hoort, tijdens hun leven slecht gewaardeerd worden. En ze leven nog, dus de galerie loopt niet echt goed. Ondanks de inspanningen van Jean-Paul, de eigenaar, en zijn part-time assistente Marie. Gelukkig staan ze niet alleen. Ze worden regelmatig geholpen (nou ja, geholpen) door een aantal mensen die met kunst begaan is. Helaas kopen ze niets, maar de winkel is wel een trefpunt voor mensen met een geheel eigen mening over de Oosterhoutse cultuur en over het reilen en zeilen van de galerie. Dat leidt regelmatig tot amusante verwikkelingen. De tekst van dit hoorspel is van Michel Westerman.

In de nieuwe nieuwbouwwijk 'De Vlinderbuurt' ligt een zeer nieuw en zeer fictief straatje. Op deze rustige locatie aan de rand van het bos staan een paar attractieve woningen in de jaren 50 stijl. Deze huizen worden nu bewoond door mensen van niveau en met een brede culturele belangstelling. Althans, dat vinden ze zelf. Om elkaar te leren kennen en om de goede buurzin aan te wakkeren, hebben ze een straatvereniging opgericht. Deze vereniging heeft als doel: het gezamenlijk ontplooien van verantwoorde activiteiten. Het is een kleine vereniging, want het is maar een klein straatje. Bovendien is niet iedereen lid geworden. Om precies te zijn, slechts drie gezinnen. Dit komische hoorspel elke vierde maandag van de maand te beluisteren in het programma Theatraal op de ORTS radio. De tekst is van Michel Westerman.

‘Er was eens een meisje’ is een modern sprookje geschreven door Michel Westerman. Het bestaat uit twee contrasterende delen: een middeleeuwse verteller die een klassiek sprookje verteld en daarnaast een uitbeelding van ‘hetzelfde’ sprookje in een 60er jaren jasje. De rode draad wordt gevormd door de analogie tussen het sprookje en de moderne situatie. Het contrast tussen het 60er jaren en het klassieke maakt het tot een sprankelend toneelstuk.

De ingrediënten van het sprookje:

• Het arme schone meisje dat verliefd is op een dappere soldaat.
• De dappere soldaat die naar het slagveld moet en het meisje ongelukkig achter moet laten.
• De prins die verliefd wordt op het schone meisje.
• Het arme meisje dat plotseling rijk wordt en daardoor nieuwe vriendschappen sluit.
• De dappere soldaat die van het slagveld naar zijn geliefde terugkeert.
• Ze leefden nog lang en gelukkig (maar wie?).

Na een huwelijksvoltrekking is er uiteraard feest. Dat was vroeger niet anders. Het toneelstuk “Huwelijksfeest” beeldt het feest na de huwelijksvoltrekking van een boer en boerin, beide weduwen, rond het jaar 1900 uit. De ingrediënten zijn: een krenterige bruidegom, een pastoor die er vooral geïnteresseerd is in het aantal kinderen, roddelende buren en een opa en zijn kleinzoon (de zoon van de bruidegom) die de toekomstige vrouw van de kleinzoon bespreken. Opa was al net zo min braaf als de kleinzoon: zo opa zo kleinzoon. Het toneelstuk, geschreven door Michel Westerman, werd gespeeld in de sfeervolle ‘huiskamer’ van Brabants Museum Oud Oosterhout.

'De blauwe hoeve' van Michel Westerman beeldt het plattelandsleven van een boer en boerin, beide weduwen, rond het jaar 1900 uit. Na een aantal jaar weduwnaar zijn is het tijd dat de boer eens aan een nieuwe vrouw denkt. Althans dat vinden de pastoor, een onverbeterlijke koppelaar, en zijn zoon Jan die een goede maaltijd wel weer eens kan waarderen. Mathilde, al jaren weduwe en eigenaar van een goed lopende boerderij, is een goede kandidaat. Het huwelijksaanzoek, wordt echter herhaaldelijk gestoord door diverse komische interrupties.

De ingrediënten zijn: een krenterige bruidegom, een pastoor die er vooral geïnteresseerd is in het aantal kinderen, roddelende buren en een opa en zijn kleinzoon (de zoon van de bruidegom) die de toekomstige vrouw van de kleinzoon bespreken. Opa was al net zo min braaf als de kleinzoon: zo opa zo kleinzoon.

'De Radio' van Michel Westerman geeft een beeld van het leven in de jaren dertig van de vorige eeuw. De radio, of meer het hoorspel dat op de radio komt, vormt de rode draad in het stuk. Lang niet iedereen had destijds, in een tijd van recessie, het geld om een radio te kopen en daarom komen er een aantal mensen vlak voor het hoorspel begint ‘toevallig’ op bezoek bij meester Karel. De gesprekken tussen de aanwezigen, wachtend tot het hoorspel begint, gaan over onderwerpen uit die tijd, met daarin ook verwerkt tijdloze elementen als de gevestigde behoudende leraar en progressieve zoon met de, in de ogen van de vader, verkeerde vrienden. Enkele ingrediënten: De behoudende katholieke leraar en zijn progressieve zoon, de beginnend leraar met zijn vrouw die nog geen radio heeft, de onbehouwen vriend en hardhorende opa. Al met al: een toneelstuk met humor dat een leuk beeld geeft op het leven zoals dat zich afspeelde in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Het museumweekend in museum Oud Oosterhout stond in 2002 in het teken van industrialisatie in Oosterhout. ‘Een potje breken’ is speciaal geschreven om in twee scènes een beeld te geven van het leven aan het begin van de vorige eeuw in het industriële Oosterhout. In de eerste scène wordt een sollicitatie uitgebeeld. De tweede scène geeft op humoristische en verassende wijze weer waar het hart van de sollicitant nu echt naar uitgaat en hoe dat thuis wordt ontvangen. De tekst is van Michel Westerman.

‘Pitten’, zoals gebracht door podiumvereniging Ratatouille, is een door Michel Westerman verkortte en bewerkte versie van het toneelstuk ‘Pitten’ van Herman Heijermans. Het beeldt de generale repetitie uit van een drama waarvan de spelers helaas de tekst nog niet zo goed beheersen. Dit, uiteraard, tot grote ergernis van de regisseur. Daarbij komt ook nog eens dat de souffleur, die er met zijn hoofd niet helemaal bij is, slecht te verstaan is door alle geluidseffecten van het toneelstuk. Dit leidt tot talloze en komische misverstanden tussen de spelers onderling en de souffleur.

Vader is overleden en de hele familie, moeder met kinderen en schoonkinderen met de butler, is bij elkaar aan tafel. Morgen wordt de erfenis bekend en iedereen kan zijn of haar stukje van de erfenis erg goed gebruiken. Plotseling overlijdt er een van de aanwezigen: vergiftigd. Wie van de aanwezigen heeft dit op zijn of haar geweten en, natuurlijk, wie is het  volgende slachtoffer? De, wat sullige, inspecteur heeft de onmogelijke taak de dader te vinden voordat er nog meer slachtoffers vallen. Dit terwijl de aanwezigen één voor één worden vermoord. Het plot is wel zeer verrassend en de toeschouwer zal zich tot het einde afvragen: wie heeft het gedaan en vooral waarom? Dit maakt ‘Moord aan tafel’ van Michel Westerman tot een sprankelend toneelstuk in Agatha Christie stijl.

“We mogen elkaar niet, maar dat is toch geen reden voor moord”, zegt een van de geschrokken familieleden. Toch is iemand van plan om de hele familie uit te moorden. Wie? Dat blijkt natuurlijk pas aan het eind van het stuk. Een moordmysterie waarin het draait om de vraag ‘wie heeft het gedaan’. Maar, daarmee is het nog niet afgelopen.

"De reconstructie" draait om een politieverhoor. Twee getuigen vertellen hun versie van een moord. Ze vertellen echter niet hetzelfde verhaal. Het is aan de rechercheurs om de waarheid boven tafel te krijgen. Ondertussen worden de verschillende verhalen in flashbacks nagespeeld. Zo krijgen niet alleen de rechercheurs, maar ook de betrokken een idee van wat er echt gebeurd is. Een apart toneelstuk met hoogoplopende emoties, bedrog en de nodige humor.

De rechtspraak speelt zich af in de middeleeuwen, rond 1680. Arcules Peldertjen, alias Don Sint Jan, was de hoofdman van de roversbende ‘Compagnie van de witte veer’. Zijn bende maakte halverwege de 17^e eeuw de omgeving van Heusden onveilig met berovingen en overvallen. De ‘Compagnie van de witte veer’ kenmerkte zich doordat alle leden een witte veer op de hoed droegen. Arcules leidde de bende met strenge tucht en discipline en zij gingen regelmatig op rooftocht in de omgeving van Heusden. Uiteindelijk wordt Don Sint Jan gevangen genomen en na radbraken onthoofd.

In de uitvoering van het toneelstuk laat de roversbende zich niet onbetuigd en berooft de bank. Helaas voor Don Sint Jan is het garnizoen in de buurt en deze kan de hoofdman van de bende aanhouden. Na een heftige worsteling wordt de hoofdman aangehouden en afgevoerd naar door de straten van Heusden naar de drossaard en de rechter die zich met scherprechter (beul) en galg hebben gevestigd bij het stadhuis. Daar wordt Don Sint Jan onder luide instemming van het aanwezige volk tot de dood, door ophanging, veroordeeld. Het vonnis wordt onmiddellijk voltrokken en zo eindigt Don Sint Jan aan de galg van Heusden.

Jan, zoon van Arend, heeft in een vlaag van woede Henrick de bakker doodgeslagen. Hoewel Jan, ondanks de getuigenverklaringen, blijft ontkennen geeft hij na het dreigen met martelen door scherprechter meester Kahle toe: hij heeft Henrick vermoord. Vanwege de verminderd toerekeningsvatbaarheid, het was immers in een vlaag van woede, vonnist de rechter mild: De dood door ophanging. Omdat alles al klaar staat besluit de schout dat het vonnis onmiddelijk kan worden voltrokken. Het hevig tegenspartelen, fysiek en verbaal, van Jan helpt niet en de hanging is een feit.

Heusden was in de 17^e eeuw een belangrijk garnizoensstadje. De soldaten die daar waren gelegerd waren vaak lang van huis en de plaatselijke vrouwen van lichte zeden brachten hun de nodige afleiding. Kreupele Willemijn was de favoriet en zij had dan ook vele garnizoenssoldaten onder haar cliëntèle. Zij werd als voorbeeld en ter correctie en straf in de gevangenenpoort onder het stadhuis gevangengezet.

In de uitvoering van het toneelstuk laat Kreupele Willemijn zich eveneens niet onbetuigd en op klaarlichte dag bedient zij haar klanten. Helaas voor een van deze klanten, een garnizoenssoldaat, wordt deze door zijn meerdere gesnapt bij het verlaten van het huis waarin Willemijn haar klanten ontvangt. Tot overmaat van ramp raakt hij bij Willemijn ook nog eens zijn beurs kwijt en daarvan krijgt Willemijn de schuld. Zij wordt gearresteerd en naar het stadhuis afgevoerd. De rechter en drossaard staan al klaar om haar te berechten. Willemijn wordt ter dood veroordeeld door ophanging en het vonnis wordt onmiddellijk voltrokken.

Adriaan van Campen, een historische figuur die leefde rond 1700, maakte de omgeving van Oosterhout, de vrijheidt Oosterhout, en Breda, de Baronie van Breda, onveilig met talloze misdaden. Hij had zich schuldig gemaakt aan moord, diefstal, beroving, brandstichting en lidmaatschap van een rondtrekkende roversbende. Hij wordt uiteindelijk opgepakt en berecht. Een vrouwelijke vorm van Adriaan van Campen. Lenie van Campen, vormt de hoofdrol in onze uitbeelding van deze historische figuur. Zij is, terwijl ze naar Geertruidenberg probeerde te vluchten, opgepakt door de Rode roeden* en voorgeleid aan de rechter en drossaard. Dit is niet de eerste keer en de eis van de drossaard tijdens de openbare rechtszitting is dan ook zwaar.

Door getuigenverklaringen gaat Lenie door de knieën en bekent al haar misdaden (ze gunt de beul zijn verzetje niet). De rechter is echter mild, bespaart haar het radbraken en veroordeelt Lenie tot de dood door ophanging. Dit vonnis wordt onmiddellijk, tot vreugde van het aanwezige volk, voltrokken.

Daarna wordt het dode lichaam met paard en wagen weggevoerd naar het Galgenveld langs de toegangsweg net buiten Oosterhout. Daar wordt het opgehangen aan de galg zodat de vogels hun deel ervan kunnen nemen. Dit ter waarschuwing voor hen met snode plannen.

*Rode roeden: soort ME uit die tijd gestationeerd in Breda, werden binnen de gehele Baronie ingezet.

Een diefstal wordt gepleegd. De dader wordt opgebracht en voor de rechter gesleept. Daar wordt geconstateerd dat de verdachte al eerdere strafbare feiten heeft gepleegd en daarom al uit een naburige plaats is verbannen. De rechter kent geen mededogen meer en besluit de, inmiddels schuldig bevonden, verdachte als voorbeeld voor de bevolking door middel van ophanging tot de dood te veroordelen. Het vonnis wordt vervolgens voltrokken.

Met deze historische rechtspraak samen met diverse beulsattributen waaronder een galg, een schandpaal en brandijzers, creëert Ratatouille een heuse middeleeuwse sfeer.

Bekijk de video (1:32 minuten)

'De Buskenblazer' is een middeleeuwse komedie (uit ongeveer 1410) waarin een naive man zich op de markt laat bedotten door een 'tovenaar' die hem wel een paar jaar jonger kan maken. Vol verwachting gaat de man na zijn verjongingskuur naar zijn vrouw terug. Die is echter niet erg onder de indruk van het resultaat maar is des te meer onder de indruk van wat die 'verjonging' heeft gekost.

De originele tekst is vertaald en bewerkt door Michel Westerman.

Het leven veranderd, de dingen veranderen mee. Nieuw wordt oud en oud wordt weer nieuw. In het nieuwe herkennen we het oude in een andere vorm. De veranderingen in het leven worden neergezet in in twee wisselende tableaux vivant.

Het sfeervolle museum Oud Oosterhout komt tot leven door het neerzetten van typetjes uit de jaren rond 1900. Ratatouille geeft de bezoekers van het museum een indruk hoe het in die tijd toe kon gaan door het leven  uit te beelden in de vorm van typetjes en korte geïmproviseerde sketches.

Ingrediënten: een zwerver en veldwachter, een burgemeester, een boer en boerin, een dame op stand en een pastoor.

'Kunstkenners' van diverse pluimage en schilderijen die (nog) onbekend zijn, zijn de ingrediënten van ‘Een kunststukje’ van Michel Westerman. Het verhaal speelt in een galerie rond 1900 waar een welgestelde ‘kunstkenner’ een zonnig bloemstilleven koopt van een onbekende schilder voor een te hoge prijs. Hoewel die prijs achteraf wel eens zou kunnen meevallen.

Tijdens de kerstborrel van Art Tower werden enkele scènes uit het bekende verhaal ‘A Christmas Carol’ van Charles Dickens neergezet. De verschillende scènes werden met tussenpozen tussen het publiek gespeeld, waarbij het publiek de natuurlijke omgeving voor de karakters was. Rondlopend door de zaal werden de verschillende episodes uitgespeeld waarbij dezelfde karakters steeds met andere emoties en een ander doel rondliepen. Zo werden de mensen steeds terloops met het volgende deel van het verhaal geconfronteerd. We hebben hierbij gezocht naar een combinatie van het neerzetten van typetjes en het spelen van een toneelstuk.

Een schilderij maken is normaal gesproken het aanbrengen van een afbeelding op een plat vlak. De betekenis van een schilderij maken wordt echter geheel anders als de schilders een driedimensionaal tafereel bestaande uit levende personen inkleuren waarbij de schilders het schilderij in en uit kunnen lopen. Tijdens het Parkfeest brengt Ratatouille daarom op een niet alledaagse wijze kleur in het leven.

De vaak saaie standaard broodjes waren Ratatouille een doorn in het oog. Vandaar dat het concept van broodjesverhuur werd uitgebreid met een geheel nieuw concept: aangeklede broodjes. Zo werden diverse aangeklede broodjes actief aan de man gebracht, waaronder het broodje vis, het nudistenbroodje en het broodje stoer.

De waterproeverij van L'eau Ratatouille gaf de bezoekers de mogelijkheid om uit een viertal soorten tafelwater dat water te kiezen dat ze het meest konden waarderen. Een van die waters was L'eau Ratatouille, een melange diverse soorten tafelwater. Niet verassend was dat de meeste bezoekers kozen voor dit speciale tafelwater. Met l'eau Ratatouille heeft Ratatouille een goede aanvulling bij het broodjesverhuur en de aangeklede broodjes.

Deze speciale versie van het sprookje 'Assepoester' is speciaal geschreven om te spelen op een locatie met veel omgevingslawaai. De dialogen worden vooral uitgebeeld en met tekstborden verduidelijkt. Uiteraard had het sprookje aan het einde een verassende, moderne wending.

De tekst is geschreven door Michel Westerman.

Op vaderdag hoort vader te worden verwend. Daar het parkfeest 2003 en vaderdag samenvielen had Ratatouille een Vaderverwenplek ingericht. Op deze Vaderverwenplek konden de Oosterhoutse vaders zich eens flink laten verwennen. Zo kon men een uitgebreide scheerbeurt en nagelpedicure ondergaan of kon men weer eens helemaal bij komen tijdens een korte vakantie op een tropische bestemming.

Fort Siësta is een oud Mexicaans spel waarbij mooie prijzen kunnen worden gewonnen met ballen gooien. Daarbij moet de werper de sombrero van het hoofd gooien van een van de doelen. Ratatouille bracht dit Mexicaanse spel naar Oosterhout met als toevoeging dat elke rake worp werd beloond: het doel gooide terug.

Open monumentendag 2002 stond in het teken de Koopmansgeest. Dit in de vorm van een ‘rondwandeling langs verdwenen handelspanden’ en een ‘markt anno 1900’. Ratatouille had een belangrijk deel in de bezetting van de markt met kooplui uit die tijd zoals verkopers van kaas en eieren, groenten, aardappelen, brood en ijs alsmede een kwakzalver die zijn waren aanbood, een veldwachter en een scharensliep.  Ook een hondenkar uit die tijd ontbrak niet. Met eveneens klanten uit die tijd werd een goed beeld gegeven van een markt uit het begin van de vorige eeuw.

Ratatouille had een stadswandeling uitgeschreven door de stad Oosterhout. Op de betreffende dag werd deze wandeling twee keer gelopen geleid door een ‘gouwe’ gids.Tijdens deze wandeling werden bezienswaardigheden en wetenswaardigheden van Oosterhout op een ludieke manier onder de loep genomen.

Startpunt was het VVV en een ieder kon zich hierbij kosteloos aansluiten. Binnen de groep liepen een aantal mensen mee die bepaalde woorden verkeerd opvatten. Ook liep er een blinde man mee die al tastend de groep moeilijk kon volgen en een volksvrouw die net van de markt kwam en naar prei rook.

Voor het Thema ”een en een is drie” heeft Ratatouille samenwerking gezocht met de beeldende kunstenaars en de fotoclub. De opening van het Culturele weekend vond plaats in het kijkhuis, waar de kunstenaars en de fotoclub hun materiaal ten toon hadden gesteld. De opening werd gedaan door o.a. Mevrouw Acacia van ……. middels een tekst waar aandachtig naar werd geluisterd maar die niet te begrijpen was. Na verstoring van de orde door enkele mensen nam een ander, uit het publiek, de spreekbeurt over die hetzelfde vertelde in begrijpelijke tekst waarna wethouder Kouwelaar het feitelijke openingswoord deed. De volgende dag ging een cameraploeg van Veronica (Ratatouille) door Oosterhout om mensen te interviewen, voor een interview ontvingen de mensen als dank een vrijkaartje om het kijkhuis te bezoeken. Het kijkhuis werd geflankeerd door twee levensechte beelden.

In verband met reïntegratie van gevangenen terug naar de maatschappij worden er vanuit de penitentiaire inrichting Breda activiteiten ondernomen buiten de gevangenispoort. Zodoende zijn vanuit de vrouwengevangenis drie vrouwen bezig met onderhoud aan de bermen rond Udenhout. De bewaarder is, als natuurliefhebber, zeer gelukkig met deze klus en laat zich hierdoor nog wel eens afleiden. De vrouwen hebben ieder hun eigen verhaal en geschiedenis. Lena: een gestoorde vrouw die meent met vogels en planten te kunnen praten. Ze heeft waanideeën en ziet dingen die er niet zijn althans……. Oorzaak voor dit gedrag moet gezocht worden in haar overmatig drugs- en alcoholgebruik in het verleden. Suzie: betrapt op steunfraude en prostitutie, heeft weinig opleiding genoten, heeft hoofdzakelijk aandacht voor zichzelf. Kan uren bezig zijn met haar nagels, ed. Probeert soms de bewaarder te verleiden om privileges te krijgen. Trees: Vlot, snel persoon, maakt een opgejaagde indruk, is vluchtgevaarlijk. Is ondoordacht bezig en probeert passanten aan te spreken om met hen weg te kunnen komen. Wekt irritatie bij de bewaarder.

Een kunstschilder is in het overdekte Arendshof groots bezig met het uitoefenen van zijn kunsten. Hij heeft een tableau neergezet van 2,10 bij 3,30 meter en staat op trap te schilderen. Passanten die het niets vinden en denken het beter te kunnen trekken de stoute schoenen aan om een eigen aanvulling te geven aan het schilderwerk. De passanten zijn uiteenlopende soorten mensen. Zo zijn er deftige mensen bij maar ook een krantenjongen en een non. Het eindresultaat is verbazend: Het blijkt op een Kandinsky te lijken, dat moet toeval zijn hoewel ………

Het schilderij is uiteindelijk verkocht en hangt momenteel ergens in Raamsdonksveer.

Een foto van onze activiteit van Cor Huyben is de aanleiding geweest om Cor de eerste Wassenaarstrofe te overhandigen.

In afwachting van Sinterklaas bracht Ratatouille een toneelspel met de titel: Jan Klaasen wacht op Sinterklaas. Wachten op Sinterklaas kan een spannende bezigheid zijn als je er over nadenkt. Want: hij heeft het vast erg druk dus komt hij wel? Misschien staat hij wel in de file. Zou hij ook pakjes meebrengen, wat zou er in zitten, zou het groot zijn of misschien een kleintje. Maar ik heb liever……. Als ik maar geen boek van Jip en Janneke krijg want dat heb ik al. Als er geklopt wordt blijkt de buurman aan het timmeren. Waarom moet dat op deze avond. Wat is het toch spannend, als hij maar opschiet.

'Op de waag' beeld de angst voor hekserij in de middeleeuwen uit. Dorpsbewonders zoeken een oorzaak voor hun tegenslag en vinden die oorzaak in een heks. Of die beoogde persoon inderdaad een heks is wordt bepaald door de heksenwaag. Immers iemand die kan vliegen moet lichter zijn dan gemiddeld.

De tekst is van Michel Westerman.

'De lokfluit' is speciaal geschreven voor kinderen. Een groep heksen en een tovenaar willen kinderen lokken om op te eten. Daartoe betoveren ze een fluit tot 'lokfluit'. Een argeloze voorbijganger is proefkonijn maar hij weet de heksen en de tovenaar op verassende wijze naar zijn hand te zetten.

De tekst is van Michel Westerman.

'De sprankelende picknick' bestaat uit twee contrasterende delen: een tweetal krantenlezers die een artikel in de krant lezen en daarnaast een uitbeelding van hetgeen er in de krant lijkt te staan: Een asociaal gezin picknickt in het park. Gaandeweg blijkt dat een krantenartikel soms voor meerdere uitleg vatbaar is.

De tekst is van Michel Westerman.

Het verhaal speelt zich af rond twee thema's: de jacht op de misdadiger Adriaan van Campen en het verlenen van stadsrechten aan Oosterhout. Beide thema's zijn gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen van rond 1809 en zijn met een knipoog naar het heden samengevoegd tot een spannend verhaal. Adriaan van Campen was een beruchte Oosterhoutse misdadiger die eind achttiende eeuw leefde. Hij terroriseerde de bevolking met brandstichting en afpersing. Niemand wist wie er achter de misdaden zat, tot hij werd ontmaskerd. Uiteindelijk is hij veroordeeld en opgehangen.

In "In vuur en vlam voor Oosterhout" komt een delegatie van de koning voor een laatste controle naar Oosterhout om te controleren of Oosterhout zijn stadsrechten wel waard is. Tijdens dit bezoek mag er niets gebeuren, anders staan de rechten op het spel. Juist op dit moment begint Van Campen met zijn misdadige activiteiten. De bevolking is in rep en roer, de delegatie mag daar niets van merken en de schout staat onder druk om het probleem snel op te lossen. Hij krijgt daarbij tegenwerking van een van de schepenen, die graag zijn positie wil overnemen.

De voorstelling is een combinatie van toneel, muziek en dans. De drie disciplines zijn gecombineerd tot één doorlopende voorstelling.

De tekst is van Michel Westerman.

In 'Geschiedenis schrijven in Oosterhout' wordt het prille begin van Oosterhout uitgebeeld. Op een komische wijze wordt het ontstaan van Oosterhout verklaard: Kai Donk, Lotte en Knut stichten het vroege Oosterhout in de prehistorie.

De tekst is van Michel Westerman.

'De geest van de verloren tijd' is een 'traditioneel' kerstspel in een modern jasje. Jozef, Maria en Jezus zitten op de camping omdat de hotels vol zijn en hun huis door de kredietcrisis nog niet klaar is. Ze worden bezocht door moderne varianten van herders en wijzen. Scrooge krijgt van de 'Geest van de verloren tijd' een herkansing om te laten zien of hij de lessen uit het verleden goed heeft begrepen. Het geheel is een originele mix van de traditionele kerstverhalen.

De tekst is van Michel Westerman.